هر که تیته خش، نه تیته ری تشه

خرمن گل او هوی سرد شمال

ای گناوه ظهر گرمات بعضشه

وا که چول کردنه بعضی اسمته!

ای گناوه هر که نیخت جاکشه!

ایدوم پی دریه هر صبح و پسین

تیم بهشتی ای گناوه تیت خشه

دنیا عوض آویده و ضرغامو هنی من کیچه­یل دیندی گروکه

من گرمای ظهر و کیچه­یل او لیره و دور سرش پهشه مروکه

حونه­ی همه تو من توه وُ حال و مُضیفش درَ من در

حونه­ش په کجا ضاغو کلیدونش مثه چال سگه رنگ تپوکه

کاشی کف حونه و سرامیک لت دیوار و همه گچبری دارن

بور گز کف مدوخشِ، سر انبار پلیتی شل و گل، چاری حونه­ش و تروکه

گلخونه یه جی، باغچه جدا، من حونه­ی مردمِ بلبل و قناری

گوشه­ی حونه ضاغو دمیت نری و قاش یه جی، شو پر شوکه

شوم نیخره و جی شوم و چاسش همه رو کشک و تلیطه!

مردم ایخرن مرغ و می و کاتغی که روغن ریش گردی توکه

زندی همه صافه پر تفریح و خشی، پیل و پلا و زن و زنبیل

ضاغو همه جاش کَلپ و کلوپه، نخشی، جومه­ی دِردَش پر کوکه

بی دوسل و گپ خش، چی و قیلون و پسین گیر رواتن همه مردم

 ضاغو خش تینا یه لتی لم داده ری مازه­ی انبار و نه کوکه

دهسل پر پیله، خشه زندی، ورق برده تک افتاده وَ دهسل

ای تش بگره زندی ضاغو، ورق خاج دولو دسش و پوکه

«هانو» همه دیندی مد و زندی نو و رهتن هل شهرن

دسه سر ضاغو بکش و ول که گناوه که غریفون پزوکه

برای امام زمان(عج)

صب روز جمعه­ی یارم نومده                  دوش تیسو محض امرو انتظارم نومده

گتنه جمعه ایایه جمعه­یل منتظرم                    اومده رهته دواره گلعذارم نومده

سحری نومه گتم گهیه هنی صبگی ایا           افتو آویده دو بالا گل نارم نومده

دلِ مو هی سر سینه­م ایزنه ایخه درای          هاشق ای دل جامونده­ی زارم نومده

صبگی آوی ظهر و چازگی شد پسین           مغربی آویده سیم می شو تارم نومده

ای خدا تاقت ندارم بشنفم آویده شو            جمعه آوی شو شنبه وُ کشارم نومده

شو آوی، مشمرم تا جمعه­ی بعدی بیا              ایدونم یایه ایر امرو دیارم نومده

هانو ایدوزه وَ در پاک تیه­شه                              تهره او مم فگر یارم نومده

شو و رو زحمت بیغار دسم لیت یعنی هیچ

نشهسه مرتضی جمبم هم بیکار هم گسنه!

بگو ای آدم بیعار خندم ریت یعنی هیچ

وکه جون کنده دیندی زندی، هر روزی

یه تیکه ی زهر ماری هم نداده قیت یعنی هیچ

یه گل تاکی یه گو لیجی یه کاسه ی دو

یه خاری ریشه شم من چیت یعنی هیچ

گتم مو زندی آخر هیچ بر هیچه

مو نهاتر هم گتیدم سیت یعنی هیچ؟

ایر معتاد یا بیکار یا غوره ی

دزی کارته حساب که نیت یعنی هیچ

کار و حونه و پیل الدی نداری تو

بزه من زندی یاکو شیت یعنی هیچ

تکی داده درازه پاش دهسش هف

بگو زندی یو یای کار گیت یعنی هیچ

ایر جا نیگرت گمبی سر جی خت

و یا سر رهته سی تو فیت یعنی هیچ

ندارم طاقت دیریت تا هر چی بگن مردم

ولا هم مو و مردم بیت یعنی هیچ

نگو زندی ینه خشتر گتن سیمون

بگو قدرت نده بازیت یعنی هیچ!

  گردَى قلندر پتى‏يُم اوضَى ندارى چپكنم

 زندى مو كار هيچى نياى آوم فرارى چپكنم؟

 دهس فقيرى نيترم در حونمه واز بكنم

 تش بگره زندى چنو، بُى تهلخارى چپكنم؟

 وختى كسى حونَم اياى سيش نيترم

 يه استكان چَى هم كنم! تى شرمسارى چپكنم؟

 خم غم و غصه ايخرم، غصه مردم بارمه

 زندى مو آويده همه‏ش پك زهرمارى چپكنم؟

 من فك و فاميلم همه دربدر و تينا مُنم

 زه‏لم ايرم فگر بكنم آوم سگارى چپكنم؟

 يه جومه كانه‏ى وَرُمه، تمونِ دِردى پامه

 بَى كوش بِى بُن رَبنى پاپوش پارى چپكنم؟

 پيل و پلا دورم نسى، حونه ندارم پتى‏يُم

 بار و بنه‏م رى كولمه نسى يه كارى چپكنم؟

 هر كسى كه دلش خشه هر مُسمى بهاره تيش

 سى مو غزون عيدل وُ سوزِ بهارى چپكنم؟

 قدرت كه اسمشه نسى، جاشَم نسى

 شايت بمونه شعر يو سيش يادگارى چپكنم؟

 بند دوسى مو و تو، بورِس وُ ره

 پا نهادى رى دلم، تلقِس و ره

 مو سى محض دل تو زندى خمه كردم گوال

 هر كسه ديدم كمى خندس و ره

 مو كجا طاقت ايارم ويسكم شهر غريب

 اى خدا راسِ دلم پيسس و ره

 مو ايخواسم بينمت هواى دلم گپ بزنم

 هر چه ايخواسم بگم، پيرس و ره

 دسمه دهسِ هر كه دادم دير گره

 تكيه ديوار زدم، جمبس و ره

 چازگينى دلم گره، سايه‏ى كپر گتم برم

 اومدم تا زر كپر، رهمس و ره

 ديدمه كهره شكالى رمه هيشكه نيكنه

 مُنه ديد مثه فنر، تنگس و ره

 هر چه ار كانَش بَدِه، يار قديمى بختره

 بعد هرگس ديدمش، سُورس و ره

 يو نبى زندى تمومش غصه بى!

 ولا دارم دَ چَى تهلى و قيلونى بيو تيم

 دلم تنگه زمونه چوله مو تينام

 دراز آويدمه من توى حيرونى بيو تيم

 همه بُى مو نه الدن دَ منه نيخن

 تو ار حالمه  ايدونى بيو تيم

 بيو سيم گپ بزه گوشه منه پر كه

 گتم سيت مو خش ايخونى بيو تيم

 ولا مردم همه بام دشمن آويدن

 عقيده‏م صافه ايدونى بيو تيم

 دلم نيخه كسى وم دلخور آوو

اوضاع خرابه

  بشينين گپ نزنين، اوضاع خرابه بچيل

 دسَ  دل مو نزنين، سُخته كبابه بچيل

 نيترم گپ بزنم، همى روزل دق ايكنم

 هى گناه ايكنن و ايگن ثوابه بچيل

 هر كه هر كارى دلش خواس ايكنه!

 كارشون نه رى حساب، نه رى كتابه بچيل

 مو دروممه وَ دين مو كافرم ولم كنين

 دَ مسلمونى نسى! همه‏ش سرابه بچيل

 دِلْتونه خش نكنين هر چى بگن و قول بدن

 گپ وُ قولْشون الكى مثل حبابه بچيل

 اُو نيبو ايراتَ كارشون بگرى گپ بزنى!

 يلا ديدى گردنت دورش طنابه بچيل

 حاجى كه ايگه نخوبه سيلَ زنگل بكنى

 ديدمش خم ديندى دختر ربابه بچيل

 حاج ايرن و ظاهرى نماز ايخونن همه‏شون

 اما وضع همه‏شون راسش خرابه بچيل

 فريدون تنم بشى و گپ نزه، مثله همه

 نيبينى چطوريه؟ اوضاع خرابه بچيل

    1384/6/18 گناوه

 ماهى

 خراك خوب و خش آماده‏ى مُى

 سى چاست و سى شومت تازه‏ى مى

 حموره صب بخر قليه بسازش

 بيايم مال پسين رى تاوه‏ى مى

 بسو تنداز بكه مى راژگونه

 بدون حلوا سهو مال دله‏ى مى

 شير و سنگسرش مى من تنيرن

 تليت او زردوهم من پاله‏ى مى

 ايخى صحرا درى بات مى‏يه وردار

 كه مال من حونه و رى مازه‏ى مى

 نخو رون بز و سرسينه‏ى مرخ

 بسو مى جى دوتاش صد گرده‏ى مى

 مى‏يه خش بپزن اى زن و زيلل

 كه هم اعيونى و هم ساده‏ى مى

 تو سولت نيرسه سرخو بسونى

 بسو خارو بخه تا گرمه‏ى مى

 شوريده، چنگو و مى مثه مارى

 چنو مُى رهته كه محضكه‏ى مى

 مو خو نونم اما اشنفتم ايگن

 پسند آدم شمكاره‏ى مى

 تو ايدونى كه قدرت نيخره مُى

 برونش اينجو تا گاخاره‏ى مى

    1380/12/30 گناوه

 تاوسون

 تاوسون اومده و گرماى جرونش

 خشيش صبگينى و مغرب اذوونش

 دم صب رى گَهَه ناشتا و سايه

 پسينش سر تل و شو، شوسهونش

{P   - گهه :تختى كه به وسيله چوب درخت خرما درست مى‏شود و پايه كوتاهى دارد. P}

 نه روز ايگن نه شو، صب تاوسونه

 خت ايدونى خَشه افتو زنونش

 خشَ خِش گندم و گارَى و جيلم

 برّا و خرمن و خر و آخونش

{P   - آخون، خورد كردن گندم با وسيله مخصوص براى جدا كردن گندم از خوشه را گويند. P}

 سحر شو سه و زه‏لى گرمى روز

 تش و چاله كچونه، تير و خونش

 گلاله پشقويى كى دَ زن ايخه!

 دو گِردى كورك و پير و جوونش

 دو رَس خارك رطب نيمخون هلالى

 بِرَيم و بِرهى و زيناى جونش

 نخو پروند بره من قلف سَمرون

 شيخالى خارك و زادى نيمخونش

 خيار سردش كيلويى پنج قرونِ

 پسين كَلبُنده داره باغبونش

 تليتِ كشك و دو، پرپين و نعنا

 پياز و ريحون و خرما و نونش

 تاوسون مَى بخِر بَيل مِن تَنيرت

 حمور و سرخو و يا راژگونش

 اير افتو دران سه ياوه ريشون

 دَ گرما نيدران گل دودرونش

 دراى افتو گرمش ايزنش كِه

 عرق ايريزه سر تا زر شونش

 تاوسون چه خشيش چه تهلخاريش

 دواره ايره و يايه غزونش

 هوا گرمه اما ايره دواره

 تاوسون خو خُشه قدرت نيمونش

    1380/4/20

من کیم؛

 نقشه یا سایه ای از باغ ابد!

روی شنهای زمان

نام اجدادی من

روی سِجِل

روی لَمبوته شطرنجی متروک خلیج

لنگر انداخته است

****************

اولم

اول فروردین است

آخر یک شب صاف

شب تش باد غریفون جنوب

نه پس از

سوزش سرمای غِلِك

****************

اهل دریا بودیم

پدرم جاشو بود

راه دورش کُم زار

کلبه ای مثل دلم

گَساری

مهر تکرار روی سفره مان

قلیه ماهی و رطب

او زردو

دو سه روزم

هیچی…

دوغ و پرپین و مُتُو

مادرم خوش می گفت

پَروای نی

اهل بندر بودن

سفره اش؛

او پر و خالی دارد

****************

مال دشتستانم

و زبانم گاهی – بین امواج حروف

لهجه جِنگ لری می پاشد

کار دنیا زور است

 روزگارم – همه در گَرگور است

نفسم پر شده از شرجی شب

چند بابا شیروک

بهترین حامی من

 بهترین قاصد تکرار نگاه

پس به دیدارم اگر می آیی

چندگَلاته هوا

وکمی خنده بیار

حرف یادت نرود