گرگو عواسقلی دیگ دستگیر آوی! وگزارش همسایه ل گرگو که سی خورنگار ما گفتنه دزی اومده بیده حونه ش که نصف شو راس ایبو و دزه ایبینه و یه چماقی زده ش که ایگن تا ده روز بایس دله ی لحاف نهاده بو! مامورل گرگو عواسقلی به جرم استفاده و اسلحه سرد دستگیر کردنه! اگر کسی سند حونه داره ایتره گرو بیلش بهلی در بیایه!

 

 

باز افتا و سرم امرو هوای گناوه

مهلی نخشم ایخم دوای گناوه

غربت نخشه هر جی دنیا که بشینی

بهضش نسی ای شهرو گرمای گناوه

حیفی عوض آویدن نامردم

اندی ایگتم یک مردای گناوه

گناوه

القصه نخش، چول و چپل آوی گناوه

پر آدم بیکاره ی بیعار نغل آوی گناوه

تیفونی غریفونی بگو کاشکی بیومه

خم بی تیه خم مو بدیدم که لحل آوی گناوه

وختی نخشن آدملش تهله همه چیش

می زهر هلاهل نه عسل آوی گناوه

پاتیلی که غل نیخره سی مو سر هم وُ...

نفرین نیکنم کاشکی دو کل آوی گناوه

نیخونه نمازه و سر بازار همش گیر دروغن

من بدنومی و زشتی اول آوی گناوه

قدرت نیتره بیشتر یو گپ بزنه سیت

می چرخی که واروچسه فل آوی گناوه

وایردیم

_{افتو هاسی ایشینه بیو تا وایردیم حونه}

شوه نگو پسینه بیو تا وایردیم حونه

بارون هفه ریزه شو قیل شو سهونه

تییم جی یه نیبینه بیو تا وایردیم حونه

 

ای گناوه ای گناوه

ای گناوه ای گناوه بیت گناوه نخشه

هر که تیته خش، نه تیته ری تشه

خرمن گل او هوی سرد شمال

ای گناوه ظهر گرمات بعضشه

وا که چول کردنه بعضی اسمته!

ای گناوه هر که نیخت جاکشه!

ایدوم پی دریه هر صبح و پسین

تیم بهشتی ای گناوه تیت خشه

 

دنیای ضرغامو

دنیا عوض آویده و ضرغامو هنی من کیچه­یل دیندی گروکه

من گرمای ظهر و کیچه­یل او لیره و دور سرش پهشه مروکه

حونه­ی همه تو من توه وُ حال و مُضیفش درَ من در

حونه­ش په کجا ضاغو کلیدونش مثه چال سگه رنگ تپوکه

کاشی کف حونه و سرامیک لت دیوار و همه گچبری دارن

بور گز کف مدوخشِ، سر انبار پلیتی شل و گل، چاری حونه­ش و تروکه

گلخونه یه جی، باغچه جدا، من حونه­ی مردمِ بلبل و قناری

گوشه­ی حونه ضاغو دمیت نری و قاش یه جی، شو پر شوکه

شوم نیخره و جی شوم و چاسش همه رو کشک و تلیطه!

مردم ایخرن مرغ و می و کاتغی که روغن ریش گردی توکه

زندی همه صافه پر تفریح و خشی، پیل و پلا و زن و زنبیل

ضاغو همه جاش کَلپ و کلوپه، نخشی، جومه­ی دِردَش پر کوکه

بی دوسل و گپ خش، چی و قیلون و پسین گیر رواتن همه مردم

 ضاغو خش تینا یه لتی لم داده ری مازه­ی انبار و نه کوکه

دهسل پر پیله، خشه زندی، ورق برده تک افتاده وَ دهسل

ای تش بگره زندی ضاغو، ورق خاج دولو دسش و پوکه

«هانو» همه دیندی مد و زندی نو و رهتن هل شهرن

دسه سر ضاغو بکش و ول که گناوه که غریفون پزوکه

یارم نومده

برای امام زمان(عج)

صب روز جمعه­ی یارم نومده                  دوش تیسو محض امرو انتظارم نومده

گتنه جمعه ایایه جمعه­یل منتظرم                    اومده رهته دواره گلعذارم نومده

سحری نومه گتم گهیه هنی صبگی ایا           افتو آویده دو بالا گل نارم نومده

دلِ مو هی سر سینه­م ایزنه ایخه درای          هاشق ای دل جامونده­ی زارم نومده

صبگی آوی ظهر و چازگی شد پسین           مغربی آویده سیم می شو تارم نومده

ای خدا تاقت ندارم بشنفم آویده شو            جمعه آوی شو شنبه وُ کشارم نومده

شو آوی، مشمرم تا جمعه­ی بعدی بیا              ایدونم یایه ایر امرو دیارم نومده

هانو ایدوزه وَ در پاک تیه­شه                              تهره او مم فگر یارم نومده

زندگی بیهوده (زندی بیفیده)

یه کت سیگار یا یه دونه چربیت یعنی هیچ

شو و رو زحمت بیغار دسم لیت یعنی هیچ

نشهسه مرتضی جمبم هم بیکار هم گسنه!

بگو ای آدم بیعار خندم ریت یعنی هیچ

وکه جون کنده دیندی زندی، هر روزی

یه تیکه ی زهر ماری هم نداده قیت یعنی هیچ

یه گل تاکی یه گو لیجی یه کاسه ی دو

یه خاری ریشه شم من چیت یعنی هیچ

گتم مو زندی آخر هیچ بر هیچه

مو نهاتر هم گتیدم سیت یعنی هیچ؟

ایر معتاد یا بیکار یا غوره ی

دزی کارته حساب که نیت یعنی هیچ

کار و حونه و پیل الدی نداری تو

بزه من زندی یاکو شیت یعنی هیچ

تکی داده درازه پاش دهسش هف

بگو زندی یو یای کار گیت یعنی هیچ

ایر جا نیگرت گمبی سر جی خت

و یا سر رهته سی تو فیت یعنی هیچ

ندارم طاقت دیریت تا هر چی بگن مردم

ولا هم مو و مردم بیت یعنی هیچ

نگو زندی ینه خشتر گتن سیمون

بگو قدرت نده بازیت یعنی هیچ!

چپکنم

  گردَى قلندر پتى‏يُم اوضَى ندارى چپكنم

 زندى مو كار هيچى نياى آوم فرارى چپكنم؟

 دهس فقيرى نيترم در حونمه واز بكنم

 تش بگره زندى چنو، بُى تهلخارى چپكنم؟

 وختى كسى حونَم اياى سيش نيترم

 يه استكان چَى هم كنم! تى شرمسارى چپكنم؟

 خم غم و غصه ايخرم، غصه مردم بارمه

 زندى مو آويده همه‏ش پك زهرمارى چپكنم؟

 من فك و فاميلم همه دربدر و تينا مُنم

 زه‏لم ايرم فگر بكنم آوم سگارى چپكنم؟

 يه جومه كانه‏ى وَرُمه، تمونِ دِردى پامه

 بَى كوش بِى بُن رَبنى پاپوش پارى چپكنم؟

 پيل و پلا دورم نسى، حونه ندارم پتى‏يُم

 بار و بنه‏م رى كولمه نسى يه كارى چپكنم؟

 هر كسى كه دلش خشه هر مُسمى بهاره تيش

 سى مو غزون عيدل وُ سوزِ بهارى چپكنم؟

 قدرت كه اسمشه نسى، جاشَم نسى

 شايت بمونه شعر يو سيش يادگارى چپكنم؟

زندی مو

 بند دوسى مو و تو، بورِس وُ ره

 پا نهادى رى دلم، تلقِس و ره

 مو سى محض دل تو زندى خمه كردم گوال

 هر كسه ديدم كمى خندس و ره

 مو كجا طاقت ايارم ويسكم شهر غريب

 اى خدا راسِ دلم پيسس و ره

 مو ايخواسم بينمت هواى دلم گپ بزنم

 هر چه ايخواسم بگم، پيرس و ره

 دسمه دهسِ هر كه دادم دير گره

 تكيه ديوار زدم، جمبس و ره

 چازگينى دلم گره، سايه‏ى كپر گتم برم

 اومدم تا زر كپر، رهمس و ره

 ديدمه كهره شكالى رمه هيشكه نيكنه

 مُنه ديد مثه فنر، تنگس و ره

 هر چه ار كانَش بَدِه، يار قديمى بختره

 بعد هرگس ديدمش، سُورس و ره

 يو نبى زندى تمومش غصه بى!

 عاقبت زندى منم پيچس و ره

بیو تیم

ايا گيرت پيازى بلگه‏ى نونى بيو تيم

 ولا دارم دَ چَى تهلى و قيلونى بيو تيم

 دلم تنگه زمونه چوله مو تينام

 دراز آويدمه من توى حيرونى بيو تيم

 همه بُى مو نه الدن دَ منه نيخن

 تو ار حالمه  ايدونى بيو تيم

 بيو سيم گپ بزه گوشه منه پر كه

 گتم سيت مو خش ايخونى بيو تيم

 ولا مردم همه بام دشمن آويدن

 عقيده‏م صافه ايدونى بيو تيم

 دلم نيخه كسى وم دلخور آوو

 مو ار مردم تنم بعد مو نيمونى بيو تيم